Afscheid

Gepubliceerd op 21 november 2019 om 15:27

Het gevoel hebben er niet meer bij te horen, je eenzaam voelen, ervaren dat zij doorgaan met leven en jij verplicht thuis bent. Via via verhalen ontvangen over mijn afwezigheid. Onzichtbaar ziek zijn deed dat met mij.


Het is 24 februari als ik mijn wekker gaat. Als ik wil opstaan, merk ik dat mijn lijf niet wil. Ik ben stijf en heb overal pijn. Vooral in mijn nek en handen. Ik probeer nog wel op te staan, maar als ik een stap wil zetten, val ik terug in mijn bed.
Mijn plan was mij ziek te melden en na een paar dagen uitzieken weer aan het werk te gaan. Dat bleek iets anders te gaan. Ik ben inmiddels 9 maanden thuis.
Wat onzichtbaar ziek zijn en alle gesprekken met mijn coach, bedrijfsarts en therapeuten mij hebben opgeleverd, is dat ik er met mijn ziek zijn wel degelijk toe doe.


Zelfs vandaag. Vandaag kreeg ik te horen dat ik word ontslagen. Onzichtbaar langdurig ziek zijn heeft dit veroorzaakt.
Naast tranen ben ik ook trots. Omdat ziek zijn mij nog meer op gaat leveren dan het nu al doet. Mij waardevol voelen dankzij mijn lijf. Doorrazen zoals ik voordat ik ziek werd deed, dat kan niet meer. Daardoor heb ik veel meer en waardevoller contact met mijn man en mijn familie. Als ik in mijn toekomst kijk, zie ik een leuke baan of eigen bedrijf. Met liefde, vrijheid en heel veel fijne vriendinnen. Waaronder deze collega die mijn beste vriendin is geworden.
Ik word weer onderdeel van de maatschappij. Op mijn tempo. Herken je jezelf in mijn verhaal?


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.