Eerbetoon aan Wim

Gepubliceerd op 6 oktober 2020 om 17:11

Het is begin 2003 als ik voor het eerst kennis maak met jou. Een grote man met weinig woorden. Woorden die er wel zijn maar alleen in jou hoofd. Door de hersenbloeding heb je afasie en komen de woorden moeilijk. Vanaf het begin hebben wij een klik. Ik kijk met andere ogen naar jou dan je omgeving doet. De omgeving ziet jou als de oude, maar dan beperkt. Ik zie jou als je nu bent. 

 

Mijn (ex-)schoonvader Wim. Als ik aan jou denk zie ik de twinkelingen in jou ogen als je het over je werk had. In een oude overall deed je grondwerk, met de grootste graafmachines. Ik denk aan de lach op jou gezicht als wij op stap gingen samen met de scootmobiel of een rondje met de auto. Er even uit was voor jou een groot feest. Ondanks de afasie kon je vloeken als de beste, de scheldwoorden kwamen wel makkelijk. Voetbal en autorace was dan ook een grote hobby waarbij je duidelijk je mening liet horen. Je had de grootste lol als je tijdens kerstdiner stiekem je biefstuk aan de honden onder de tafel zat te voeren. Of de hond gebaarde dat hij moest blaffen zodat het vrouwtje de deur voor hem opendeed om buiten in te tuin te gaan snuffelen. Ow en hoe blij ik je kon maken met een kop koffie. Als ik bij je op visite kwam en een bakkie voor je kon inschenken, dan was ik de prinses! Als je weer eens een periode in het ziekenhuis lag, zorgde ik voor je. De verpleging had geen tijd om je boterhammen rustig te smeren. Ik mocht blijven buiten bezoekuur en hielp je waar nodig. Wij hadden aan een blik of twee woorden genoeg om elkaar te begrijpen. Op vakantie naar Texel zijn we behoorlijk wat uren samen weg geweest. Jij in de scootmobiel, ik op de fiets het eiland rond. Die momenten waar even geen ziek zijn was, alleen de wind en de zee. 

 

Eind 2013 werd je ziek. Ongeneselijk ziek. Ondanks dat jou zoon en ik net in scheiding lagen, waren we veel samen als familie. Als ik bij je was in het ziekenhuis, vertelde ik over onze herinneringen op Texel. Je sliep, toch had ik het gevoel dat je mij wel hoorde. De laatste maand had je het zwaar en het werd duidelijk dat wij afscheid moesten nemen. We kochten een overall voor je, die op je laatste reis kon dragen. Op 16 juni 2014, blaas je in mijn armen je laatste adem uit.

 

 

Lang heb ik moeilijk woorden kunnen vinden over het laatste moment in juni 2014. Het is een moment geweest wat mij heeft gevormd. Het was geen fijn moment. Door dit eerbetoon te schrijven aan Wim, hoop ik voor mezelf een stukje te kunnen afsluiten en verwerken. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.